Andøy-regla («gårdsrimet»)

Myra-flikan   (-knivan, Myre-syre)

Saura-sikan  (-pikan)

Kvalnes-hikan (-pikan)

Ramsa-bovan (-lunnan)

Breivik-hovan (-hundan)

Skarstein-skarvan

Feskenes-larvan

Haugnes-herran

Andnes-merran

Bleiks-kjempan

Otervik-lenkan   (-slampan)

Høyvik-svenkan (-svenskan)

Stava-gapan (-knakan, -stavan)

Skovolls-knapan   (-brakan, •-travan)

Mjøla-søla  (Mela-kela)

Nøss-krok

Bø-brok (Bø-tok)   (Nøss-Bø: krok-sø)

Haugen-Sørmjøla   (Mela-Haugen

der imot!                  der imot!)

Åknes-okshauv

Svindal-littan (-istan)

Sandnes-svittan  (-pistan)

Gavl-gampan

Skjoldehamn-slampan

Skjolda-hovvekolla

Nygårds-nyran   (-finnan)

Tranes-tyran  ( - tinnan)

Bjørnskinn-styran ( - fyran)

Risøy-måsan

Åse-dåsan ( - blåsan, - åsan)

Å-laksan

Sellevoll-kaksan¹) (Antonius Nordeng, Bjørnskinn, Høløygminne 2, Håkon Rydland, Kongsvinger)

Risøy-måsan, Å-laksan og Sellevoll-kaksan sette A. Nordeng inn i regla. Ellers er nok Andøy-regla svært gammel. Det gir enkelte av ordan eit vink om. Andre bygder i Hålogaland har og hatt slike rim, men av de alle er vel gårdsrimet frå Andøya (An'a) det lengste og heilaste. Delar av ei regla for Salangen er kjent; Beiarn og Hadseløya (Ulvøya) har og hatt sine regler.

Meininga med ordan hadde sikkert mindre å seie enn rimet (ende- og bokstavrim om kverandre). Det ligg og ein «snert» i at så mange snurrige gloser er samla på eitt brett. Like vel er nok desse utplukka med større omtanke enn ein kunne freistes til å tru ved første gjennomlesing av regla.

Flikan: fleipane, vitsemakarane. (Men flikan kan og tyde oppsynet, «gliset»). - Knivan: de om veit å hevde seg. - «Myre-syre» : trulig rein rimkunst. Kanskje kan det være tenkt på gl.dags syra (til drikke). Mindre sannsynlig er vel syre' som flt. av syr = gris, galte. (Jfr. det tilsv. hokj.ordet i "skjett-su").

Sikan: bekke-sika, vass-åene. Vitsen med Saura-sikan er nettopp at saur kan tyde «søle», «lort» o. 1.

Pikan: piggane. Piken kan også tyde lite omgjengelig, skarp etc. (Ivar Aasen).

Hikan:   av «hik - mager, uanseelig Person»  (Aasen). Eller hik = heik, huk, høtt, klepp.

Bovan: flt. av bove (ukjent nå) = busemann, stor kar. Av norrønt bo f i. - Lunnan: av lunn = dragestokk for båt. Han vart lunn: han fekk ikkje ein einaste fisk (uttrykk Aasen har frå Nordland). I alle fall ligg gården Ramsa (Ramsa) like «nedi lunnan».

Hovan: kan få ein til å tenke på fleire ting. (Jfr. like vel Andnes-merran).

Hundan: «Hund - om Personer med Begreb af Graadighed, Skjødesløshed eller Haardhed» (Aasen).

Skarvan: av skarv = upålitelig fyr, lurendreiar. Men like nedi fjæra på Skarstein er det ein stor stein, høg og rund, som de kallar Skarvesteinen. Det er trulig denne gården har namnet av. På heile Skarsteinstranda er det ingen stein som lettare fell deg i auga enn han. Særlig visest han godt frå sør. Gårdsnamnet blei til så langt fram i tida som 1818 skreve Skarfsten. På Skarvesteinen held skarven seg - ja verp der iblant og - men enda meir terna (teinna).

Larvan:  av larv, småskoren kjeltring.

Herran: på Haugnes har visstnok bodd høgætta folk, iall­fall farbror til erkebisp Olav Engelbrektsson. Og der har vore futegard, etter tradisjonen.

Kjempan: flt. av «ein kjempe». Men hokjønnsforma «ei kjempa» er også brukt ennå. Bleiks-karane var sværingar både på land og hav; jfr. ellers kjempa om framrommet i ein båt (Helgeland, Sunnmøre).

Lenkan: mulig dette er eit «hipp» til gammel kriminalitet - men då kunne det passe bedre for Høyvika (sjå f. eks. «Kronens og Stigtens Sager af Andenes» 1567). Forvansking av norrønt hlenni = røvar, tjyv er mulig. Aasen har eit ord, «Link» = kast, sleng som kunne høve; Otervika liksom Høy­vika låg slik til at folket i stor monn måtte klive i berg og fjell - det ga «kast» og «sleng» god nok. (Då skulle uttalen ha vore lénkan, men har gått over til åpen e under påverknad av «kjempan» framfor i regla. Same tilhøve er sannsynlig for neste ord). De sa svénkan (ordet står altså rangt i oppskriftene): Frå Setesdals-stev er kjent eit svinka - skynde seg (norrønt: svinka). - Om Otervika liksom Høy­vika er å nemne at begge er avfolka. Den første plassen har trulig namn av ein bøe utpå vika som heiter Oteren. Men langt fram i tida var det også oterfangst i Otervika.

Knapan: storkarane. («Knape» var eigentlig ein mann av lågadelen). På Skogvoll (utt. Skovoll) var det litt ekstrainn­tekt av moltemyrane, kobbefangsten, laksefisket etc. - Brakan og knakan har vel begge direkte med lyd å gjere. Men Aasen har frå Nordland: «Brake - gammelt slidt Klædningsstykke (omtr. som Filla)», og «Trave - Pjalt, Lap, Klud». (Jfr. utnamnet Rombaks-brakan i Ofoten).

Søla: sølevatn. - Men søl kan og tyde soll (tareblad), og mjøla kan være avleidd av moll (steinstrand). Altså Mjøla-søla = «solla på molla»?

Kela (finsk ord):  spetakkel.

Krok: stakkar (f. eks. kall-krok). - Brok: skinnbukse; men her kanskje i tyding som færøyisk Brók: utnamn på ein døgenikt, ei dugløyse. - Tok, avkorta for toke (jfr. svensk: tokigt) = galning. Norrønt tóki. - Krok-sø: «(berre) sø kokt på ein krok»?

Littan (lettan): trulig av norrønt lið n = folk, menneske. - Svittan (svettan): de som svétta', fer fort imellom.

Hovvekolla: fri for hauv (gammelt «hovve»). «Ellers bruges kollutt ogsaa om Ting, som ere noget afstumpede eller mangle en vis Forhøining» (Aasen).

Tyran: av tyr = voksen okse, spring-okse. - Tindan: av tind (tinn) = tann, pik, takke osv. - Nyran: av nyra (nyre); her trulig om slikt som er lite. - Styran: av styre; viser nok til den stilling Bjørnskinn-grenda har hatt i soknet og seinare kommunen.

Dåsan: av dåse = dåsemikkel, «nålys». (Aasen har: «Stym­per, Dumrian»). Jfr. Vefsen-dåséng.

¹) I regla er ingen fjellgårdsnamn, trulig for di desse repr. yngre busetting: Skavdalen, Svandalen. Åbergsjorda, Rundholen, Middagsfjellet og Ånes (eldre utt: Ånesset). Tidl. har også Kobbedalen, Bødalen, Finnkondalen og Børrvågdalen vore bygd, i kortare eller lengre tid. - På An'a er gårdsnamn med -nes de mest van­lige. Alle desse så nær som Ånes er med i regla. Ein gl. buplass regla teier om, er Finnvika = Kvalvika (Toften). Men både Otervika og Høyvika er med: desse er avfolka for lenge sidan, men etter Finnvika. (Merk: Myra- og Stava- hører heime i gl. sms. namn. Ellers: Myre, Stave).