"Brev heimana" av Hans Lind (med lydfil og vedlagte ordforklaringer).

Hans Lind: Brev heiman-a'

Min elskede Peder!

            I kortheit eg vel

ta penna i handa å skrive deg tel, -

før nu ha eg gådd her å bia

så lenge på brev at eg kjenne meg klein.

Du e rett ein lathund te skrive, - så sein

du va kje med brev då du fria.

Vi sakna deg alle - så stilt å så tomt

her vart du du fór, å eg sei 'kje kor romt

å kaldt de i sengbenken kjennes;

eg ligg der med bònnan, - du trur kje kor snar

di e nå' d'e sengtid, om romme hass far

då både di bisst å di skjennes.

Eit ver ha de vorre med sny å med fokk

i vinter, å landlega, uvèr å rokk

ha dokker hadd nok a' i verre.

Ja, stakkar, dokk får veken sètt eller trekk, -

men - far 'kje på sjyen å kast dokker vekk.

- de nøtta 'kje freste Vårherre.

Her heime vi bala, å tida ho går,-

men - innarbeid vel de bi smått med i år,-

eg veit ikkje kor det e laga.

I kråa står veven å bia på veft,

men kjem eg på fjøla, så gnell de ein kjeft; -

eg ha ikkje vorre så plaga!

I tausa eg har, e'kje nøtte for salt;

ho fer så  eit hesptre å tulla med alt;

kor lenge eg preike å peike,

så lyt eg far over ka arbeid ho gjer, -

då står jo der, toskhaue, truten å tver,

- eg ha ikkje sett slek ei veikje!

Sjøl lyt eg i fjøsen, hald kretturan stelt,

sjøl toga å løype eg, - her di 'kje svelt,

men hellest omkreng står di skamfødd,

Før bunød, de har di i annakvar grend,

i risskog å tangfjæra e der eit renn,-

d'e bra vess di berga dem framfødd!

Kor går det på bua, dokk kjona vel bra?

Kor går de med flina, - du bytta vel a'?

Gå ikkje før lenge i skjorten',

før tausa, då får ho 'kje klean din'  kvit,

de bit ikkje såpa på innslettten skit,

å tipa - ho ales i lorten.

Far vakkert med rya, du veit ho e ny,

å sengklean hellest, - skal ikkje di kry,

så treng di ei dags-tid på hjellen.

Eg vare deg, Peder, - kom havan' i hus,

kom fjelgen å velflidd, men - føre du lus,

då ska du 'kje komme 'pund fellen.

Du helses så fletti frå bònnan å meg, -

han Peder har kregda, han Litj-Ola dreg

på klompan å toflan,- de bane,

han e så lik far sinn, de alle kan sjå,-

han vel ikkje krev seg, han går i ei krå;

men - nu får eg slutte!

                        Din Ane.