"Lofot-brev" av Hans Lind (med vedlagt lydfil og ordforklaringerl)

Kjære kjerring!

        Kor du leve?

Står de te så bra med deg?

Saktes sku eg før ha skreve,

men du veit kor d'e med meg,

-eg mankere skrivarhanda,

mi e bra nok te sett bruk,

men ho e 'kje viars mjuk

lenger te å føre penna,

vi  ha aller vorre venna,

veit du, - deffør ser her ut

nett så ette akkarsprut -

de vel sùlkes så førbanna!

Sia sist eg skreiv ha vére

arta seg å vorte godt.

Austafør di feska be're,

der ser ut te større lott,

men - de ska du ikkje vørre.

Her e tosken jamn å stor,

levra feitar enn i fjor,

rogna pen å stor så votten,

lite laus, men langtfrå gotten,

så om der di tèle fleir,

endå tru eg vi får meir,

-prisan her ha vorre større.

Du spør nytt: Ein kveld då drengen

fletti oppi bellen satt

fredeli med sildgarnstrengen,

spente telføttes å batt,

stal ein gap seg dit i kråa

-attlengs; då han kjem så nær,

 lyg han kniven ut å skjær

-sildgarnstrengen - så va tanken,

men i denn sta'n skar han - skanken!

Jau, der kunne ha skjedd ska',

eg får seie de va bra

at han berre skamfert tåa!

Ka så hendte her å dagen,

trur du? - Jau, eg vart så sjuk,

nett så dauen va i magen

å regjerte tarm å buk,

- trudde de va siste tia.-

Ja, så gale kan de gå:

eg va håsken på ei skrå,

beit - å svelgte heile tugga,

braut meg, bar meg - fekk så strugga;

lokst ifrå meg over ripa

heiv eg tobaksrull å pipa,

-  de ha vorre likar sia.

Elskelige! alle si'en

ha du fått på - svart å stugt, -

men d'e kaldt, å kveld e lien,

blekke frys, d'e vorte tjukt,

å nu lyt eg banke klørn'.

-Ennu va det nokker ord

om ka tid vi slutta ror.

Skulle de bi smått me tosken,

kjem vi kanskje heim te påsken;

her e aller stort å gjer'

ette Finnmark-folke fer;

fletti helsing frå

            din Søren.