Térre sjøboren

Ein gammel leik går ut på å térre sjøbóren¹), eller «terge sjøbåra» som det seinare kom til å heite. Det dreiv vi med i 1870-åran ute på Andenes, i min barndom, fortel Efrem Kaurin, Oslo. Vi hauka: «Skjétte manns båra! Skjétte manns båra! Du tør ikkj' å ta meg!» og rente etter båra mens ho drog ut, men var snare om å pelle oss unna når ho braut og skylla opp imot land igjen.

Han som skriv dette, har sjøl vore med på den slags leik i småskoletida på Bø i siste halvdel av 1940-åran. Vi rente ned til fjæra i stor-friminuttet og hoppa ut på de ytste steinane, tørrskodde enda, og lirte av oss der: «Erge terge sjøbåra! Erge terge sjøbåra!» Ei anna slik remsa som har vore brukt på Bø, er denne: «Erg han! Terg han! Kjerringan i bergan!» Det var om å gjere å drive på til båra såg ut til å bli arg, og så fole seg så langt inn på fjæra at ikkje skoene blei fylt.Det sværaste var å være dristig i lengste laget, og dermed blei det til at skoene vèssa så de fleste blei «fuktig» på føtene.

Men blant de som hører den eldre generasjon til, finst enkelte som lærte heime at de ikkje måtte være med på den slags leik, for ellers kunne far eller bror bli tatt av sjøen seinare (Tora Enoksen, Bø).

¹) «Sjøbåra» er ikkje dss. sjøbåren (sjy-), snarare berre ei forvansking av dette ordet. Sjøboren svarar nemlig til nynorsk sjøburden, båregangen.  Men vårt «sjøbor» blir iblant også brukt liktmed «sjø-tur» = sjø-dur, lyden av båregangen.