Tussen og trolla

På heiene i Malnes budde to sterke troll. De rådde over fiskevatna og moltemyrene. Litt lenger austpå budde en tusse. Han var mindre i makt, men var mye sluere. Ved nattes tider lura han seg vest over heiene, fiska i vatna og stal molt på myrene.

Ei natt hørte en mann som var i fjellet, et slikt fryktelig spetakkel borte på heiene. Han hørte at trolla ropte til kverandre at det var en tusse som stal molt, og at de skulle jage han bort. De brølte så det dura i tindene.

Men tussen ropte tilbake: Det skjell ikkje deg!

- Vi skal gjere deg til skjell! ropte trolla, sette etter han og jaga han vest over. De trampa så forferdelig at fjella revna, så det blei et djupt skar i fjellet. Skaret heiter nå Brakanskaret.

Men tussen blei jaga vest over mot havet. Han meinte å berge seg ved å sømme til Finnkona, som rodde i en båt vest ved flesene. Finnkona var ei jyger. Ho hadde en hund som ho kalla Vargen. Denne hunden hadde en gong bitt øret av ei brur.

Men då tussen sette eine foten i sjøen, rann sola, og alle trolla blei til stein.

Såleis blei då Tussen stående som det naturlige skillet mellom Nyke på den eine sida og Hovden - Malnes på hi sida. Og trolla som var etter han, står på høgste tind.

Det eine trollet var nærsynt og tok feil av draugen som var på vandring over stranda, trudde det var tussen. Trollet tok sikte over en høg tind og spytta etter draugen. Spyttet blei til Drågtjønna, og tinden heiter Siktartinden.

Men det andre trollet kasta suppausa andre veien, og der ho datt ned, blei det et lite vatn, som heiter Ausa den dag i dag.

Finnkona er en undervannsbåe austom Blåflesa. Vargen er et høgt, svart skjær nordafør, og Brurøra ligg straks nordafor igjen og rekk berre så vidt over sjølokket.

Mannen som såg og hørte på denne hendinga, sto høgt oppe på fjellgaren ved en høg tind, og denne tinden heiter nå Mannen.

Nedskreve av Schønning Nyke.